Appelsínugul tilvera

Ég er að verða búinn að fá upp í kok af appelsínugulri tilveru minni. Mér verður flökurt í aumingjans mallanum mínum í hvert sinn sem ég kem inn á þennan vef.Ég á hinn bóginn hef ekki orðið tíma til að njugga sjálfshyggju mína. Hvernig stendur á því og hvernig kem ég til með að lifa það af? Eins og allt það fólk sem vegur eitthvað í hita og þunga íslensks samfélags er ég orðinn kaupsýslumaður og þarf því að haga mér sem slíkur. Mér er engan veginn tildæmis fært um að tala við alla sem á vegi mínum verða. Það þarf ekki að fara fyrir brjóstið á neinum og alls engin ástæða til að taka því persónulega þó ég sé ekki að kasta á fólk kveðjur hægri vinstri. Ég einfaldlega kem ekki til með að hafa tíma til þess. Eins og segir í The Apprentice, “It’s not personal, it’s only business” og hef ég ákveðið að gera þau orð, ásamt svo ótal mörgum gullkornum Donalds ljóta Trump að mínum.
Já, ég þarf að klæða mig upp í sjakket, á degi hverjum og punta mig. Rífa úr mér nefhárin, raka eyrun, setja á mig vellyktandi svo eitthvað sé nefnt. Það halda það margir að það sé einfalt að vera kaupsýslumaður, en ég get fullvissað ykkur um að svo er ekki. Það útheimtir blóð svita og tár. Möguleikinn á að missa vini sína og fjölskyldu, vex svo um munar. En hverju skiptir það, þegar maður eignast seðla í staðinn. Sá sem á mest af seðlum þegar hann deyr vinnur.