Ego namaskar

Ég hef fengið sérstakt lof fyrir það hversu miklir andlegir yfirburðir mínir eru. Þarna er ekki verið að ýkja né gera of mikið úr. Ég hef allt frá því ég hóf viðskipti í samtökum iðnaðarins vaxið sem andleg, yndisleg og sérstaklega aðlaðandi mannvera með ótrúlega þægilega nærveru. Þetta er umtalað hvarvetna, ímynda ég mér. Það eru hinsvegar ekki allir jafn andlega glæstir og ég, þar ber að nefna tildæmis nágranna mína, en þau eru ekki neitt andleg. Það fer um mig ánægjutilfinning þegar ég hitti þau í stigaganginum eða hér út í porti. Vegna þess að í samanburði við þau er ég andlegur risi. Vitandi af því, líður mér alveg prýðilega innst innan í mér.

Í fullri hreinskilni þá er mér fyrirmunað að skilja hvað það er í sumum tilfellum sem heldur fólki gangandi. Hvaða tilgangi þjónar að halda úti hjónabandi sem byggist á að niðurlægja makann þinn, með svívirðingum og óhróðri. Er það kannski barnanna vegna. Ég get fullyrt við hvern sem er að börnunum er ekki neinn greiði gerður með að eyða uppvaxtarárunum með tveimur fullorðnum einstaklingum sem hafa ekkert betra við líf sitt að gera en að láta sér líða andstyggilega og láta það bitna á hvoru öðru með tilheyrandi hávaða og ofbeldi.

Það kemur fyrir að ég væli stundum yfir því hversvegna staða mín er ekki betri en hún er osfrv. Hvers vegna ég fæ alltaf stóra bólu þegar ég ætla að fara á dansiball að daðra við konur. Hvers vegna ég á ekki íbúð og bíl. Heill heljarinnar pakki af einhverju sem skiptir kannski ekki svo miklu máli, ef þá einhverju. Sumu fólki líður alveg herfilega. Ég heyri það á milli þilja.
Ég á hinn bóginn, geri mér yfirleitt alltaf(samt ekki alltaf) grein fyrir því hvers vegna ég er dapur eða hvað það er sem amar að mér og hvað ég get gert til að betrumbæta ástandið. Það eru bara ekkert allir sem búa svo vel.