Að lifa

Þrátt fyrir fögur fyrirheit um að snúa aldrei aftur til föðurhúsa, á ég miða með flugleiðavél norður í ballarhaf. Ég er búinn að lenda í mörgum ævintýrum hér í landi hinna frjálsu, þar sem smjör drýpur af hverju strái. Ég dvaldi megnið af þessum tíu dögum hjá alveg sérstaklega prýðilegu fólki í Memphis Tennessee. Kann ég þeim bestu þakkir fyrir að púkka upp á mig.

ME! Thanks for having me. You and your husband are adorable creatures.

Síðustu daga þessa ferðalags hef ég ferðast lítillega í norðrinu. Þar uppgögvaði ég að því fer svo fjarri að ég sé kominn yfir þá áráttu að gera hræðileg mistök. Það að leggja stund á að gera hryllileg mistök, er eitthvað sem ég gerði snemma að sérstöku áhugamáli og má segja að ég hafi hafið þetta tómstundargaman mitt upp á “akademískan level”, ef svo má að orði komast. Einhver skyldi ætla að hægt væri að læra af hryllilegum mistökum, en því er ekki þannig farið í mínu tilfelli. Því oftar sem ég brenni mig, því sólgnari verð ég í að leika mér að eldinum.
Svo fór ég að hugsa það í framhaldi af öllum þessum hræðilegu mistökum sem ég hef ástundað, að það að gera mistök, og jafnvel hræðileg mistök er kannski eitthvað sem er ekki svo hræðilegt, svona þegar öllu er á botninn hvolft. Þetta er niðurstaða sem ég kom niður á þegar ég keyrði Interstate 95 south, á leið minni til Baltimore. Ég gæti verið heima í hlaði að horfa á raunveruleikasjónvarp í stað þess að vera í fjarlægu landi að gera nokkur vel útilátin mistök. Og þegar ég hugsa það lengra í þessu samhengi, þá held ég taki nokkur prýðileg mistök, með tilheyrandi bömmerum fram yfir raunveruleikasjónvarpið. Því það kemur blóðinu á hreyfingu og minnir mannvesæld á borð við undirritaðan að hann er á lífi.