%#!&!#/%!#!#

Ég skelf og nötra þessa köldu vetrardaga. Þó daginn sé aðeins farið að lengja, er andstyggilegt myrkrið að gera út af við undirritaðan.

En ég er lífseigur andskoti. Þess fyrir utan færi ég ekki að gera hrægömmum samtaka iðnaðarins það til geðs að detta niður dauður. Ég tek ekki upp á því að hrökkva upp af, og staðsetja mig þar með milli tannanna á þessum spekingum. Ég heyri í þeim, þegar ég legg við hlustir huga míns, þar sem þeir sitja á kaffihúsi og tala um mikilvægi þess að vera í tíu, ellefu og tólf, eins og það kallast á tæknimáli.

Þvert á það sem hefur verið orðað við mig er ég ekkert gramur þó svo ég leyfi mér að skrifa svona. Ég veit að það er erfitt að skilgreina tilfinningar, sér í lagi þegar maður er nýbúinn að kaupa sér hlutabréf í samtökum iðnaðarins. En að útleggja allar þær skoðanir sem maður kann að hafa á boðberum sannleikans, sem gremju er langt fyrir utan alla skynsemi.

Ég hef persónulega fyrirhitt alltof marga sem telja sjálfan sig vera handhafa hins gullna sannleiks. Þeir mega allir með tölu hoppa upp í rassaboruna á sér. Hinn eini sanni sannleikur er ekki til. Við vitum ekkert hvað við erum að gera hérna. Við erum flest okkar að reyna að gera vel. En ein aðferð er ekkert heilagri en önnur.

En hvers vegna skrifa ég svona veflóka?

Ég skrifa svona veflóka vegna þess að stundum þá fer fólk alveg andstyggilega í pirrurnar á mér. Það er ekki vegna þess að ég tel mig vera í stakk búinn til að dæma fólk, eða að ég haldi að ég sé betri eða verri en hver annar.

Stundum einfaldlega skortir mig orð, og það eina sem kemur mér til hugar er eitthvað í líkingu við þetta %#!&!#/%!#!#.