Bassaleikarinn sagði í löngu löngu viðtali eftir þennan frumflutning gjörningsins, sem var ítrekað truflaður af einhverjum yndælis peðfullum heimamanni sem sífellt heimtaði peninga fyrir einhver fíkniefni, sem þarf vart að taka fram að enginn viðstaddra kannaðist neitt við, að þegar þeir sömdu verkið völdu þeir þetta lag einungis vegna þess að það væri það eina sem gæti mögulega fært þeim von í þessum viðbjóðslega heimi tískunnar.
Verkið var sett fram snemma á síðustu öld til höfuðs Tommy H. og Joe Boxer sem höfðu þá einmitt háð harða markaðskeppni um yfirráð á nærbuxnamarkaði ameríkunnar.

Já, hvar værum við án alvöru listamanna sem þora?

Þér eruð gullnáma, Sigurður – gullnáma!

Sonur minn kom hlaupandi út úr herberginu sínu, rak hausinn yfir skjáinn á fartölvunni,þar sem ég lá lömuð af tilfinningarótinu sem nærbuxnadansarinn þyrlaði upp í höfðinu á mér.

Unglingurinn sagði: “I didn´t ask!!” og strunsaði að því búnu inn til sín og lokaði kyrfilega á eftir sér.

Ég er búin að hrópa nafn hans nokkrum sinnum – án árangurs.

Sigurður Þorfinnur, svona riðlar alnetið innviðum heilu fjölskyldnanna!

Hvernig á þessi drengur nokkurn tíma að geta farið að persónuleikamótandi tilmælum mínum eftir þetta?