Archive for February, 2009
Blómum skreyttar hugsanir um kreppuklám
Nú hefur einhver, með umfram starfsemi í heilanum sínum, plantað fallegu litlu samviskublómi í hjörtum þegna þessa lands. Nýtt skammaryrði hefur verið fabríkerað: KREPPUKLÁM. Hver sá er verður uppvís að kreppuklámi, er talaður niður með uppbyggjandi tilmælum. “Vertu jákvæður!”, “Vertu bjartsýnn!”, “Þetta verður allt í lagi!” eða kannski bara: “Þetta reddast!” [...]
No one cares like Colon Care
Þegar kona og karl — að því gefnu að þau sé þannig hneigð — hafa sérstaka velþóknun á hvoru öðru, handsala þau hrifningu sína með að ulla upp í hvort annað. Þessi gerningur hefur lítið með skynsemi að gera, því hvergi er að finna meira samansafn af illa innrættum bakteríum en í munninum. [...]
“Ohhhh ég þoli ekki Hitler!”
Ég og elskuleg dóttir mín fórum í kvikmyndahús í gær og sáum hina stórmerkilegu mynd Beverly Hills Tjúvává, sem fjallar um líf og ástir smáhunda í Ameríku. Við hlógum eins og fífl alla myndina á milli þess sem við tróðum í okkur klístraðar bananasprengjur og poppkorn. Í hléinu skemmtum við okkur við að [...]
Fjöldamorðingjabloggarinn
Í nótt dreymdi mig að nafntogaður bloggari væri í raun fjöldamorðingi. Vitanlega féll í minn hlut að stöðva þennan vonda og blóðþyrsta bloggara. Þetta var nú einu sinni minn draumur.
Ég rakti blóði drifna slóð hans frá Reykjavík til Kópavogs í hús sem stendur við Hlíðarveginn. Húsið kemur ítrekað fyrir í draumum mínum. [...]
Nema þetta ljóð…
Ég er varla búinn að lýsa því yfir að ég sé ólæs á ljóð, þegar mér dettur í hug flutningur sem ég fæ gæsahúð af að hlusta á. Þetta er ljóð Adrian Mitchell Tell me lies flutt af honum sjálfum í London 1964.
Stefnumót og hvar á að staðsetja ástina
Fyrir þá sem eru þannig þenkjandi þá held ég að ein af áhrifaríkari leiðum til að öðlast betri skilning á lífinu sé með hjálp listsköpunar. Hvort sem maður er neytandi eða gerandi. Listformið skiptir mig ekki höfuðmáli. Ég álít ekki að eitt listform sé ofar öðrum, eins og tíðkast hjá þeim sem eyða öllu [...]
Benedikt kennara batnar geðveikin
“Sælt veri fólkið!” sagði maðurinn hátíðlega er hann kom askvaðandi inn í setustofuna. Hann tók hárkolluna af höfði sér, hneigði sig örlítið meðan hann sveiflaði kollunni riddaralega í nokkra hringi fyrir framan sig. Ég hló lágt, en samt nógu hátt til að hann varð mín var. “Hvað heitir þú ungi maður?” spurði [...]
Skan
Til að fá útrás fyrir þau íþyngjandi leiðindi sem fylgja því að vera íslendingur þetta misserið, ætla ég að þusa um yfirlæti í munn- og skriflegum samskiptum.
Er það beinlínis skylda mín að nefna fyrst af öllu ömurlega styttingu á einu af mínum eftirlætisorðum. Orðskræmið er “skan” og er eins og marga grunar, [...]
Bjartur svartur og frelsi
Ég færi á allar myndlistaropnanir hér í borg, ef ekki væru 99% líkur á því að hitta sama fólkið á þeim öllum. Að hitta endurtekið sama fólkið við sömu kringumstæður er þreytandi fylgifiskur þess að búa á fangaeyjunni. Ég tala nú ekki um ef haldið er til í einu svæðisnúmeri. [...]
Vorþrá
Ég var þó aldrei skáti!
Endurtekningar
Mér hafa borist aðfinnslur í vælukenndum kvörtunartón um að ég sé farinn að endurtaka mig. Það þykir mér ekki skrítið, þar sem sömu illfyglin tísta inn í hausnum á mér frá ári til árs. Einhver lagði til að ég færi að lifa lífinu. Hvernig geri ég það? Verður ekki hver og [...]
Barnaleg hljómblíða í þríriti
Kreppan er skrímsli sem hið sjálfiska gen bjó til. Nú lifir hún sjálfstæðu lífi, líkt og SkyNet í Tortímandanum. Það skiptir engu máli hver situr í Seðlabankanum, eða hver brúkar munn á Alþingi. Kreppan fitnar bara og fitnar eins Oprah á tyllidegi.
Í morgun, á leið minni til vinnu, flautaði karldurgur fyrir aftan mig, [...]
