Eins og oft þegar ég er að vaska upp og sýsla í dúkkuhúsinu mínu í litla Skerjarfirði, hlusta ég á gömlu góðu gufuna. Vönduð dagskrárgerðin hefur mig oft upp í hæstu hæðir og auðgar anda minn. Ég man ekki hvaða þátt ég var að hlusta á, en mig minnir að hann hafi í og með fjallað um hvernig við týnum niður mikið af okkar góðu eiginleikum þegar við fullorðnumst. Sumir halda því fram að við öll fæðumst sem skapandi manneskjur, en svo gloprum við niður sköpunargáfunni þegar við eldumst. Í þættinum var sögð saga af manni sem hafði á uppvaxtarárum sínum látið húðflúra á handarbak sitt: “mundu”, vegna þess að hann vildi aldrei gleyma því hver hann var þegar hann var barn.

Þegar ég sjálfur var gutti þótti mér fullorðna fólkið alveg skelfilega leiðinlegt. Pabbi minn var vel menntaður og gegndi embætti hjá þunglamalegri menntastofnun. Þrátt fyrir að hann tilheyrði fullorðna fólkinu, var hann oftast léttur og skemmtilegur, í það minnsta þegar við vorum tveir saman. En fólkið sem hann átti í samskiptum við fannst mér viðurstyggilega leiðinlegt. Það var svo upptekið af að vera virðulegt, hugsanlega í þeirri von að aðrir héldu að það væri gáfað. Ég sem krakki hélt að fullorðna fólkið vissi sínu viti, en þar hafði ég á röngu að standa.

Stundum þegar foreldrar mínir tóku hús á vinafólki sínu, neyddist ég til að fara með. Þau klæddu sig upp í sitt fínasta fínt. Mamma puntaði sig og setti á sig vellyktandi. Boðið var til dönsku stofunnar, sem alltaf var óaðfinnanleg, skreytt flottustu og dýrustu munum sem hægt var að fá út úr búð, hérlendis eða erlendis. Ég man ekki hvað þau ræddu heilu og hálfu kvöldstundirnar, en ég tel víst að það hafi verið eitthvað sem skipti höfuðmáli. Karlarnir hafa án efa talað saman um eitthvað sem þótti karlanna að tala um, svosem menntamál, stjórnmál og annað í þá veruna. Þeir báru sig vel, reyktu vindla og drukku koníak, og töluðu í takt við menntun sína. Konurnar ræddu saman um það sem þótti við hæfi að konur töluðu um, hannyrðir, barnauppeldi og fólk sem ekki lifði lífinu eftir fyrirfram ákveðnum reglum um hvað telst eðlilegt. Hvað sem þau ræddu, þótti mér þau óspennandi, tilgerðarleg og umfram allt - hundleiðinleg.

Að einhverju leiti finnst mér eins og ég sjálfur hafi aldrei náð að fullorðnast almennilega. Stundum þegar ég sit í hópi manna, sem jafnvel eru yngri en ég, líður mér eins og krakka. Oft fjarlægist ég þó hinn unga litla bang bang og fer að taka tilveru mína alltof hátíðlega. Ég verð þrasgjarn og hugsa hugsanir sem eru ekki svo ólíkar hugsunum sem verða til í hausnum á sögupersónunni Georg Bjarnfreðarsyni. Ég verð óánægður og þóttafullur. Undir niðri kraumar réttlát reiði, og ég fæ óstjórnlega löngun til að hella mér yfir meðbræður mína, líkt og tíðkast í netheimum, þar sem allir keppast við að niðurlægja hvorn annan. En það er einmitt þegar ég les sumt af því sem fullorðna fólkið skrifar á netinu að ég man afhverju mig langaði ekki til að verða fullorðinn.

Ekki leið á löngu þar til ég yfirgaf þennan leiðinlega veruleika og hélt á vit ævintýra í öðrum heimi þar sem mér eru engar skorður settar. Ég rankaði við mér í leikfimishúsi Kópavogsskóla, en þaðan á ég margar hunangssætar minningar. Í leikfimishúsinu var áhorfendapallur, en á honum sat ég ásamt nokkrum íslenskum celeb bloggurum. Fram í sal var prúðbúið þjónustulið að leggja glæsilegar kræsingar á langt veisluborð sem svignaði undan gúmmilaðinu. Á miðju borðinu var heilbakaður geirfugl á skrúðbúnu silfurfati með epli eða appelsínu í gogginum. Í salnum var einnig stórt svið, þar sem einhver var að koma fyrir míkrafóni.

Mikið tilstand er þetta, hugsa ég, hvað ætli sé á seyði? Ég spyr mann sem situr skammt frá mér hvaða athöfn þetta sé. Hann horfir undrandi á mig, en segir mér síðan að við séum öll tilnefnd til Nóbelsverðlauna fyrir besta bloggið. Það munar ekki um það, segi ég. Hann horfir á mig með vanþóknun og hreytir út úr sér að einu sinni hafi hann verið kona, en hann hafi látið breyta sér í karlmann. Ég hvái, en hann hunsar mig.

Áður en ég skildi við draumaheiminn, reyndi ég eftir fremsta megni að útskýra fyrir fjölmiðlakonu, sem var að gera heimildarmynd um Nóbelsbloggarana, að ég væri í raun ekki bloggari, heldur skrifaði ég pistla á netið mér til upplífgunar. Að blogg væri ömurleg iðja, sem gengi út á að lappa upp á brotna sjálfsmynd með að niðurlægja alla sem ekki eru á sömu skoðun og bloggskrifari. Svo vaknaði ég og varð þar af leiðandi af verðlaununum.

Hér er dæmi: Nonni er óframfærinn og feiminn og á erfitt með að eiga samskipti við konur. Með hjálp bókarinnar: The Game, lærir hann að ef hann með einhverju móti nær að niðurlægja konuna/viðfangsefnið, þá eflir það sjálfstraust hans og gerir honum kleift að eiga við hana samskipti þar sem hann ræður ríkjum. Eitt kvöld er Nonni út á lífinu. Hann finnur konu sem hann gefur sig á tal við. Eftir smá tjitt/tjatt, þykist hann koma auga á horköggul í nefinu hennar og býðst til að fjarlægja hann. Við það missir hún umsvifalaust allt álit á sjálfri sér og telur sig heppna ef Nonni sér aumur á henni. Með þessari aðferð vinnur Nonni hug og hjarta meyjarinnar. Hann virðist í augum hennar, vera sjálfstraustur og sjálfumglaður hrokapungur, en eins og öllum er kunnugt - elska allar konur þannig menn. Restina af kvöldinu, malar og malar Nonni uppfullur sjálfstrausts yfir kvenpíslinni, þar til að það kemur óhjákvæmilega að því að hann njóti bráðarinnar.

Það þarf ekki að koma neinum manni á óvart, en bók þessi er einna vinsælust í félagsskap, þar sem fólk vinnur mishörðum höndum að því að reyna að koma skikki á sitt líf. Ekki ósvipað því að stunda BDSM kynlíf í nafni Jesú.

Það er líka skrítið að einhver gerist aðvókat fyrir aðferðafræði sem þessa, í ljósi þess að mannskepnan sækir í samskipti við það fólk sem lætur henni líða vel með sjálfa sig. Það er þó ekki algilt, því margt er í mörgu í maganum á henni Ingibjörgu. Til er fólk sem eltist eins og barinn rakki við berjara sinn.

Lífið er skrítið.

Hér er svo trít úr Iðnvæddri Symfóníu Númer 1 eftir David Lynch, Angelo Badalamenti og Julee Cruise, ásamt nýjum og skemmtilegum fróðleik sem ég fann þegar ég las um þetta verk: Blikkandi ljós, eitt af mörgum vörumerkjum David Lynch, tákna nánast alltaf kaflaskipti eða óvænta stefnu í söguþræði.

Þetta vissi ég ekki.

Ég er andans maður, og til að víkka skilning minn á lífinu, glugga ég í andlegar bókmenntir. Á frídegi verslunarmanna, tók ég hús á Eymundssyni, í þeim tilgangi að festa fé í einni mestu lífsspeki sem skrifuð hefur verið: Bókin um veginn og dyggðina - eftir hinn hressa og jafnframt spaugsama Lao Tzu. Eftir kaupin, settist ég að kaffidrykkju með góðvini mínum á Hressingarskálanum. Hvaða bók er þetta, spurði hann fullur vanþóknunar. Ég sagði honum það og þrátt fyrir andstöðuna sem ég upplifði las ég fyrir hann nokkur ljóð úr Tao, meðal annars þetta:

Fylltu skálina að börmum
og það flóir út af.
Haltu áfram að herða sverðið
og það hrekkur í sundur.

Sankaðu að þér auðæfum
og þeim verður auðveldlega stolið.

Heimtaðu vegsemd og þakklæti
og þér mun illa farnast.

Vegna þess mun vitur sál
vinna störf sín
og láta lítið á sér bera.

Finnst þér þetta ekki fallegt, spurði ég vin minn sem var allur orðinn mýkri. Ekki gat hann neitað því. Við kláruðum úr bollunum okkar og gengum út. Er við göngum framhjá Eymundsson, biður hann mig blíðlega að bíða meðan hann kaupir sér sjálfur eintak af þessari fínu bók. Ég brosi fallega, hamingjusamur í sálinni yfir að hafa innspírað þennan ágæta vin.

Sólin skín og fuglarnir kvaka. Róni hóstar. Meðan ég bíð fyrir utan, ástunda ég í huganum lágmarks mótstöðu við lífið og mína persónulegu tilveru. Mér líður vel. Það er friður innra með mér. Ein og ein kona horfir til mín brosandi. Þær skynja mitt andlega góðæri, hugsa ég. Ég er vakinn af þessum hugrenningum þegar vinur minn kemur blaðskellandi út úr Eymundsson. Ég keypti mér lífsspekibók eftir Búdda, segir hann hróðugur. Hver andskotinn %$&#!%#&”!$, segi ég við sjálfan mig en reyni að opinbera ekki gremju mína. Mig langaði til að spyrja hann því í rassgatinu hann keypti ekki Bókina um veginn og dyggðina, hvort hún væri ekki fjandans nógu góð fyrir hann? En mér tókst að dylja tilfinningar mínar, sem er umtalsvert afrek.

Við héldum hvor sína leiðina. Ég fótaði mig eftir Veginum hans Lao Tzu og hann hlammaði sér undir tréð með Búdda.

Næst þegar við hittumst er komið annað hljóð í strokkinn. Eftir að hafa setið, sötrað kaffi og borið saman bækur okkar, vissum við ekki fyrr en við vorum farnir að hnakkrífast um hvor væri betri: Búdda eða Lao Tzu. Eftir að hafa slegist með kennisetningum um stund missi ég stjórn á skapsmunum mínum og slæ vin minn utan undir. Ég horfi á þennan mann, sem einu sinni var vinur minn, tútna út af reiði. Hann grípur með báðum höndum um borðið og reynir að velta því við, en tekst það ekki, helvítis fáráðurinn, þar sem borðið er boltað niður. Það var þá sem ég gríp tækifærið og pota vísifingri í augað á honum. Hann argar og gargar af sársauka. Ég hlæ og skríki af kátínu, en hlátur minn kafnar þegar ég fæ yfir mig kaffigusu úr tvöfalda capputjínó bollanum hans. Ég rek upp stríðsöskur og kýli hann í magann og þegar hann er kominn í keng, sparka ég í hausinn á honum.

Honum var nær að dissa Bókina um veginn og dyggðina, eftir hinn mikla risa í andans heimi: Lao Tzu.

Magnolia sá ég fyrir 8 árum síðan, þegar ég var nýfarinn að tileinka mér heilnæmari lifnaðarhætti. Persónur myndarinnar, sem eru meira og minna brotnar og bugaðar, upplifa hræðilega vanlíðan og niðurlægingu. Á vendipunkti, þegar ömurleiki þeirra nær hápunkti gerir Paul Thomas Anderson svolítið óvenjulegt. Hann klippir saman senur þar sem allar persónurnar syngja saman undir Aime Mann laginu Wise Up. Þetta er svo áhrifaríkt að þegar ég horfði á þetta aftur fyrr í kvöld ætluðu tilfinningar mínar að bera mig ofurliði. Til allrar guðs lukku, varð enginn vitni að því hversu hrærður ég var, því ég veit ekkert verra en þegar fólk er til frásagnar um hversu viðkvæmt lítið blóm ég er.

Textinn í laginu hennar Amie Mann, rekur raunir manneskjunnar, þar sem hún telur sig finna farveg í lífinu, en kemst svo óhjákvæmilega að því að farvegurinn er svað, lausnin er lygi og þjáningin tekur engan enda fyrr en hún sleppir takinu og gefst upp.

Tilveran hefur aldrei verið súrari, sérstaklega eftir að ég áttaði mig á, að þó margur maðurinn tali fjálglega, veit enginn hvert í andskotanum við erum að fara eða hvað í ósköpunum við erum að gera hérna.

Við lögðum af stað, birgir af vatni og súkkulaði rétt upp úr hádegi á laugardegi. Ekki höfðu margir jeppaeigendur með felli- eða hljólhýsi í eftirdragi farið fram úr okkur, þegar ég fór að finna fyrir ólgandi fordómum. Ég missti sjónar af því að þarna er á ferðinni fólk sem þráir ekkert meira en að vera elskað eins og það er, en kemur ekki orðum að því. Og þar sem ég sté pedalana á hjólinu mínu, rann í stríðum straumum lýsi niður í augu mér og gerði mig blindan fyrir því að einhversstaðar á lífsleið þessarra manna hefði orðið misbrestur á, og ekki væri við þá að sakast. Einhver í ábyrgðastöðu gagnvart viðkomandi hefði svo ósköp einfaldlega getað faðmað hann og látið hann vita að hann væri einhvers virði, bara fyrir það eitt að vera til. Í stað þess, varð allt lífið að einni stórri átveislu, þar sem keppt var í hver gæti troðið mestu í sig áður en hann dræpist. En það var ekki það sem ég hugsaði, þar sem svitnaði á hjólinu mínu. Ég hugsaði meira eitthvað í líkingu við: Hjólhýsapakk sem treður í sig kartöfluflögum og glápir á raunveruleikasjónvarp, fyllir út í jeppabílana sína, meðan ég rembist við að rækta með mér umburðarlyndi og kærleik og hugsa tímamótahugsanir. En svona er það oft með mig. Ég gleymi andlegum vangaveltum og fer að hugsa um hvað fólk er ógeðslegt, í stað þess að sjá hlutina í víðara samhengi. Þá er stutt í ljóta fordóma, í stað umburðarlyndis og fegurðar.

Hér er svo mynd af Augusto Pinochet þar sem hann vottar - fyrir hönd okkar beggja - Steingrími Eyfjörð virðingu sína. Þess ber að geta að aldrei kom til greina að míga yfir þetta fallega skilti. Einnig var til mynd af mér, þar sem ég hylli Steingrím, en ég er svo asnalegur á henni, að ég get ómögulega verið að flagga henni hér á vefsetri mínu. Mér er svo umhugað um álit annarra.

Það er ákafalega nærandi fyrir sálarlífið að fylgjast með fólki sem ég sjálfur tengi umsvifalaust við, í þessu tilfelli gamlan prumpukarl sem prumpar og prumpar yfir þær persónur sem voru svo ólukkulegar að vera skrifaðar inn í sömu sögu og hann. Hann að sjálfsögðu er aðeins framan af leiðindardurgur og prumpukall, því eftir að vera búinn að prumpa og láta öllum illum látum í félagi við persónu Söru Jessicu Parker, nær Sara að bræða hann ofan í það mót sem hún getur fellt sig við.

Áður en allt fellur í ljúfa löð, kemur millikafli, þar sem gamli karldurgurinn neyðist til að horfast í augu við sjálfan sig. Það gerir hann að sjálfsögðu með hjálp áfengis, enda er öllum það ljóst að eina leiðin til að kafa ofan í drullupytt sálarinnar er kófdrukkinn. Það er líka svo krúttlegt.

Meðan hann áttar sig á hvernig tilveran virkar, hefur einhver amerískur fábjáni upp hása söngrödd sína og syngur viðurstyggilegt lag. Alltaf skal þessi ameríski söngvari vera hás eins og Bryan Adams. Og alltaf skal hann vera fenginn til að syngja í myndum um ameríska karlmenn sem átta sig á að þeir eru þumbar. Og alltaf skulu það vera karlmennirnir í þessum myndum sem þurfa á lexíu að halda, enda markhópurinn konur og konum líður vel með myndir þar sem karlmenn eru ömurlegir og konurnar réttvísar og skynsamar.

En ég er ekki búinn að klára að horfa á þessa mynd. Ó, nei. Ég get ekki beðið eftir að fá að vita hver örlög þessa fólks verður. Ég þori varla að segja það en ég vona að þau drepist öll. Það er þó lítil von til þess. Það er þó allar líkur á að ég gubbi í kjöltu mér.

Kannski var það einhver lesandi þessarar síðu?

Þegar ég kemst til meðvitundar í draumnum, hefur einhver tekið hausinn minn, skellt honum á strjúpinn og járnabundið hann á nokkrum stöðum. Þó ekki betur en svo að ég mátti ekki halla höfðinu of mikið aftur eða til hliðanna, þá gapti á milli þar sem hausinn var reyrður niður og var mér hollast að rétta hann af ef ég vildi ekki að hann rúllaði í götuna.

Þegar ég vaknaði íhugaði ég hvað í andskotanum þessi draumur ætti að fyrirstilla. Það fyrsta sem mér kom til hugar var að ég væri kannski að fara að deyja á næstu dögum, en þegar ég hugsa það aðeins betur tel ég það af og frá - ég er nefnilega nokkuð viss um að ég þurfi að hanga hér mun lengur en ég kæri mig um. Það var svo ekki fyrr en í kvöld að ég áttaði mig á að draumurinn væri fyrirboði þess að ástin er leiðinni í bæinn. Guð hjálpi mér! Þá er nú betra að vera dauður.

Við hvaða aðstæður eru þessi haglega röðuðu orð notuð jafn óhóflega og google ber vitni um? Ég veit að þegar ég í móðursýkiskasti garga hér innan veggja heimilisins: Hvað er í gangi? - er kötturinn minn yfirleitt búinn skeina loðinn rassinn sinn á nýþvegnu baðherbergisgólfinu. Ég verð sár og móðgaður og spyr sjálfan mig tilhvers í andskotanum ég er að eiga kött, ef hann þakkar fyrir sig með að breyta húsi mínu í eitthvað sem lítur út eins sambýli fyrir geðfatlaða. Það hvarflar ekki að mér þegar “Hvað er í gangi?” gállinn er á mér, að kisinn minn eigi í erfiðleikum með hægðir og að þá erfiðleika megi að öllum líkindum rekja til að ég gef honum of mikinn blautmat.

En við aðstæður keimlíkar þeim er ég lýsi hér að ofan, ímynda ég mér að fólk noti ótæpilega: “Hvað er í gangi?” Sá er grípur til þessarar upphrópunar finnst á sér eða sínum brotið og ákveður að móðgast persónulega eða fyrir hönd þeirra sem um er rætt. Hann telur að einhver skuldi einhverjum útskýringu. Að einhver eigi að gera eitthvað í einhverju. Helst þó einhver annar en hann sjálfur.

Eftir að hafa hrópað yfir sig: “Hvað er í gangi?” - finnst honum, hann örlítið heilbrigðari fyrir að koma auga á hvað mætti betur fara. Hann upplifir að hann sé betur áttaðri um hver hann er og hvaða tilgangi hann þjónar í tilverunni. Þóttafullur lygnir hann aftur augunum og andvarpar um leið og þægileg tilfinning skýtur upp kollinum: “Ahhhhh, ég hef rétt fyrir mér. Ég er frábær, þau eru fífl.”

En sú tilfinning er ekki komin til að vera.