útferð

Það er ekki hægt að vera mikið meira 101, en að pissa yfir samnemendur sína í listrænum tilgangi. Það er ekki hægt að kalla sjálfan sig listamann að mér virðist án þess að handfjatla annað hvort kúk eða piss í listsköpun.
Þegar ég vann hjá hinu opinbera fékk ég að sjá video af manni upp í Heiðmörk, þar sem hann sprangaði um með einhverja gúmmí grímu, þar til hann staðnæmdist, gerði sér lítið fyrir, girti niður um sig og lét vaða þarna í grasið. Listunnendur sem voru viðstaddir þennan ófögnuð, klöppuðu af kátínu yfir þessu þrekvirki mannsandans. Bravó, bravó, þetta er svo magnað verk. Svo frumlegt. Kúkur og piss eru einmitt þau viðfangsefni sem hreyfa við fólki, og vekur það til umhugsunar um …… ég veit ekki hvað. Um gildi þess að eiga góðar hægðir. Eða að allir þurfa að kúka.

Finnst ég er svona menningarlegur þá þótti mér umfjöllun Milan Kundera um kúk í bókinni Óbærilegur léttleiki tilverunnar andskoti skemmtilegur. Öll þurfum við að fara á kamarinn, til að eiga þessa gæðastund með okkur sjálfum, en athæfið er eitthvað sem allir hafa orðið sammála um að þaga í hel. Rétt eins og um eitthvað tabú sé að ræða. Hann reyndar kallaði þetta kitch, sem er listrænn viðbjóður. Ekki að það þetta sé kannski orðið ákjósanlegt umræðuefni í fermingaveislum. En ég veit að elíta þessa samfélags, menn sem vega eitthvað í þessu þjóðfélagi hafa setið kvöldlangt á Kaffibrennslunni sálugu og rætt um gildi þess að eiga góðar hægðir.