Skallameðal
Nýjasta nýtt í vísindunum er byltingarkennt meðal sem læknar einn þann ógeðslegasta kvilla sem þjakað getur karlmann: Alopecia – en það er stigvaxandi hárlos sem veldur með tíð og tíma skalla sem dregur viðkomandi félagslega til dauða. Sem er gott! Því enginn vill hafa neitt saman við mann með skalla að sælda. Þeir eru ógeðslegir og svo þjakaðir af minnimáttarkennd að það er ekki verandi í félagi við þá.
Ég var rétt rúmlega 23 ára þegar ég var orðinn það þunnhærður að ég ákvað eftir bollaleggingar við þáverandi vini(ég veit ekkert hvað varð um þetta fólk) að raka á mér hausinn. Þetta hefur verið um 1993 og þá var enginn alveg sköllóttur nema Bubbi Morthens og Terry Savalas. (Jú, kemur heim og saman – Terry Savalas lék með hinum brosgleiða Ernest Borgnine í áður nefndri mynd: The Dirty Dozen, eða Tylft af drulluháleistum eins og hún heitir á íslensku.) Á sama tíma missti ég u.þ.b 20 kíló, þannig að sögusagnir um eyðni og krabbamein voru óumflýjanlegar.
Karlmenn sem hingað til hafa verið svo ólukkulegir að fá skalla langt fyrir aldur fram þurfa ekki lengur að gráta í koddann sinn og loka sig af frá umheiminum því þetta hræðilega vandamál hefur verið leyst af færustu vísindamönnum heimsins. Og ekki nóg með það. Menn eins og ég sem komnir eru á gamalsaldur geta nú loksins farið að láta sjá sig á mannamótum. Því þetta meðal virkar ekki eingöngu á menn á byrjunarstigi, heldur líka á þá sem eru fyrir lifandi löngu orðnir sköllóttir. Þess verður því ekki langt að bíða þar til skallagripir sem til þessa hafa einvörðungu sést læðast meðfram veggjum sköllóttir og ógeðslegir, sjáist nú sprangandi hnakkakertir og borubrattir um göturnar, með kellingar upp á arminn, sveipaðir þykku fallegu hári sem nær langt niður á rass.
Svo deyjum við.
Paul Simon, öldrun og dauði
Það snerti fíngerða strengi í mínu kórazóni að sjá myndband af Paul Simon flytja Sounds of Silence í New York 11. september síðastliðinn. Ekki þó vegna þess að athöfnin væri svo tilfinningarþungin og lagið svo fallegt, heldur vegna þess að Paul Simon sem eitt sinn var svo huggulegur og aðlaðandi er orðinn gamall og hrumur hálfútbrunninn kall. Hann hljómar líka eins og hann lítur út. Að eldast er andskotans tík. Ég sé öldrun hvert sem ég lít. Ég man ekki eftir að hafa verið svona upptekinn af öldrun þegar ég var á þrítugsaldri. En nú þegar ég sjálfur er orðinn rúmlega fertugur og síðustu 10 ár hafa liðið svo ægilega hratt – hugsa ég varla um annað en hrörnun og dauða.
Ég hef aldrei þótt sérstaklega myndarlegur, eða í það góðu formi að stúlkur eltust við mig til að nota mig til kynlífsiðkana. Ég er því ekkert sérstaklega viðkvæmur fyrir því að eldast og verða ljótari. En mér er umhugað um heilsuna mína. Ég geri ráð fyrir að kaldhæðni lífssins sjái til þess að ég þurfi að ganga þess jörð miklu lengur en ég kæri mig um. Ég ætla því reyna að eldast vel og minnka líkurnar á því að ég eigi eftir að veikjast þegar ég eldist.
Samkvæmt almennu áliti fólks þykir eðlilegt að veikjast samhliða því að eldast. En ég er ekki svo viss. Eftir að hafa kynnt mér málið rækilega sýnist mér ég ekki þurfa að veikjast og þjást frekar en ég vil. Með því að temja mér heilbrigðan lífsstíl trúi ég að ég geti spornað við hrörnun og lifað ævintýralífi þar til ég drukkna í sjóslysi eða hrapa fram af kletti. Ég hleyp daglega, borða hollan mat og reyni eftir fremsta megni að hugsa fallegar hugsanir. Það vona ég að verði til þess að ég þurfi ekki í ellinni aðstoð við að hafa hægðir. Ef fólk aðeins vissi hversu mikill munaður það er.
La muerte
Nú er ég búinn að eiga heima á Spáni síðan í október á síðasta ári. Ég bý í litlu krúttlegu þorpi þar sem meðalaldurinn er 80 ár. Hér keppist fólk við að deyja. Þegar einhver deyr, er þartilgerðum bíl með gjallarhorni á þakinu keyrt um þröngar götur þorpsins og andlátið tilkynnt. Tilkynningin er eitthvað á þessa leið: “Senjór Gómez er dauður, hann var svo og svo gamall og bjó við þessa götu númer þetta og verður jarðaður í eftirmiðdaginn. Svona er lífið. Bla bla bla. Adios.” Svo gefur bílstjórinn á dánartilkynningarbílnum í og spólar yfir í næstu götu þar sem andlátið er endurtekið. Það eru nokkrir karlar hérna í götunni sem sitja fyrir framan hýbýli sín og bíða þess að heyra sína eigin dánartilkynningu. Konurnar hafa engan tíma í þessháttar hangs, þær eru of uppteknar af því að halda ÖLLU gangandi. Þær hníga oftast niður í miðri matseld eða á leiðinni frá markaðnum klyfjaðar innkaupapokum. Þær eru svakalegar! Ég held annars að sé prýðilegt að deyja á Spáni.
Leirmunir unnir úr dauðum mönnum
Alltaf er maðurinn að búa til bissness. Nú er hægt að fá leirmuni unna úr jarðneskum leifum látinna ættingja. Langflestir vilja eðlilega láta búa til úr sér styttu af Maríu mey eða Jesúm Krist. Eitthvað hátíðlegt. Það get ég skilið. Ég sjálfur vil að úr mér verði steyptur engill með hendurnar greiptar upp til himins. Ég hef líka verið svo ægilega mikill engill í lifanda lífi – því er englastytta vel við hæfi. En það er langt þangað til. Ég á eftir að vera hér miklu lengur en ég kæri mig um. Ég hef hinsvegar samið við aldraðan föður minn að fá að leira úr honum kaffikrús. Þá get ég minnst hans í hvert skipti sem ég fæ mér kaffi. Ég heyrði ekki betur en hann tæki ljómandi vel í hugmyndina.
Ernest Borgnine
Í dag varð mér hugsað til Ernest Borgnine, en hann er einn af afkastameiri leikurum kvikmyndasögunnar. Ég var að semja í hausnum á mér samtal á milli mín og hans ef leiðir okkar lægju saman. “Þú ert Ernest Borgnine!” segði ég sisona við hann, eins og ég væri fyrstur til að færa honum fréttirnar. Hann myndi að sjálfsögðu brosa sínu allra breiðasta og játa það. Þeir sem til þekkja vita að enginn getur brosað breiðar en Ernest Borgnine, hann er brosmildasti maður allra tíma. “Þú lékst í Dirty Dozen með Lee Marvin!” segði ég. Dirty Dozen er eina myndin sem ég man eftir Ernest Borgnine í, þrátt fyrir að maðurinn hafi leikið í u.þ.b 200 kvikmyndum. “Segðu mér, er ekki Borgnine norðlenskt nafn?” Og þrátt fyrir að spurningar mínar væru kjánalegar er ég viss um að herra Borgnine tæki mér vel. Hann virðist vera súper fínn náungi.
Íslenskt hugarfar
Fyrir nokkrum árum í 101 Reykjavík fór ég á tónleika með hljómsveitinni Blonde Redhead. Þetta var á þeim tíma sem Íslendingar gengu um götur heimsins hnakkakerrtir vissir um að íslenskur ríkisborgararéttur væri ávísun á gæfu og vegsemd á öllum sviðum lífsins.
Í blábyrjun tónleikanna bað annar tvíburinn áhorfendur um að stilla reykingum í hóf, söngkonan væri slæm í hálsinum og reykurinn gerði hana nánast raddlausa. Viðbrögðin létu ekki á sér standa, allir reykingarmenn á svæðinu seildust í pakkann sinn og kveiktu sér í. Hugsanlega til að sýna þessum útlendingum að Íslendingar láta sko ekki skipa sér fyrir. Þeir eru sjálfstæðir og gera bara nákvæmlega það sem þeim sýnist, jafnvel þó það kosti þá mögulega skemmtunina sem þeir borguðu sig inn á.
Töff!
Teboð
Fyrir 13 árum síðan ætlaði ég að verða gyðingur og skráði mig því í hebreskuskóla í Ísrael. Skólinn var á samyrkjubúi og þurfti ég ásamt þeim er hann sóttu að vinna baki brotnu fyrir mati og uppihaldi meðan við námum hið helga mál. Þar kynntist ég ungri stúlku frá Bretlandi sem var í herbergi við hliðina á mér. Öllum er kunnugt hversu hrifnir Englendingar eru af tesopanum og var þessi kona engin undantekning. Hún talaði linnulaust um hvað enska teið væri bragðgott og hversu mikið hún saknaði þess. Að ísraelska teið væri bara bölvað sull og nánast ódrekkandi. Hvort er við vorum við vinnu á ökrunum, í matsalnum, reykherberginu, eða í frímínútum – alltaf vék umræðan að þessu bölvaða tei-i: “You just have to taste it some day Siggy, it’s splendid this tea that I speak of.”
Eftir viku eða tvær var hún það aðframkominn af tefráhvörfum að hún bað einhvern nákominn sér að senda sér te í gegnum póstkröfu. Þegar sendingin barst fylltist ég eftirvæntingu yfir að fá loksins að smakka þetta undursamlega te sem ég hafði heyrt svo mikið um. Í matsalnum hitaði hún vatn og hellti í bollann. Ég stóð hjá tilbúinn með bollann minn eins og Oliver Twist að bíða eftir súpuskammti. Úr vasa sínum dró hún upp tepoka sem hún setti í bollann sinn. Eftir að hafa hrært vel og lengi veiddi hún hann með skeið og rétti mér hann. Ég starði undrandi á hana en tók svo við honum þegar ég áttaði mig á að hún ætlaði ekki að láta mig hafa ferskan poka. Ég sullaði tepokanum fram og aftur í bollanum mínum og pressaði hann kröftuglega með skeiðinni. Er ég loks saup á varð ég fyrir hörmulegum vonbrigðum. Teið var gersamlega bragðlaust!
Ég hef oft velt því fyrir mér hvort ég hefði ekki þarna átt að taka aðra stefnu í lífinu.
Kynlífslýsingar á facebook og hórurnar í Gandia
Undanfarna viku hefur geysað skelfilegur faraldur á facebook. Vinir og vandamenn hafa keppst við að senda út tilkynningar um hvar þeim þykir spennandi að eðla sig. Gunna frænka, sem er komin vel á sjötugsaldur og er spikfeit finnst tildæmis mjög æsandi að láta taka sig á eldhúsborðinu heima hjá sér. Ég hafði aldrei hugsað um Gunnu sem kynveru, en nú bý ég yfir þessum upplýsingum. Nú þegar ég hitti hana í Bónus, eða fjölskylduboðum get ég ekki varist að sjá hana fyrir mér gleiða á eldhúsborðinu meðan Grétar (eða ég geri ráð fyrir að það sé Grétar, hann er jú giftur henni) treður í hana þvagfærunum og skakar sér fram og tilbaka þar til yfir gengur. Afhverju Gunna taldi að ég væri betur settur vitandi þetta, skil ég ekki. En það er ekki bara Gunna sem vill láta mig vita hvar og hvernig er best að gera það. Annar hver status á tímabili innihélt þessar ókristilegu upplýsingar. Fleirum þótti besta skemmtun að eðla sig á eldhúsborðinu. Það er huggulegt að taka á fólki hús búandi yfir þessari vitneskju. Sitja prúður með kaffibolla á vettvangi glæpsins með hausinn fullan af emjandi gestgjafanum óhreinkandi borðið með rassasvita, ullabjakki og subbulaði.
Ógeðslegt! – segi ég.
Mér liggur ýmislegt á hjarta
Ég hef bara glatað getu minni til að koma orðum að því.
Krúttin á Strikinu
Spítalatungumál
Þegar ég vann á spítala töluðu þeir faglærðu vísindalegt tungumál, sem mér ómenntuðum starfsmanni þótti afar heillandi. Tungumálið, sem er internasjónal, ímynda ég mér að hjúkrunarfræðingar, læknar og sjúkraliðar læri upp í Akademíu, með stóru A-i. Ég hef alla tíð heillast af akademísku fræðimáli. Framandi orð eins og penis og vagína, borið fram peeeeenis þar sem hinn ylhýri sérhljóði nýtur sín í munni þess sem talar og vagína hljómar í líkingu við Jósefína. Rektus, óæðri endi mannskepnunnar, er með áherslu á eRrrrrrrr. Starfandi við spítalann voru sérfræðingur í Ginnakólógíu fyrir konur með órækt í neðri byggðum tilvistarinnar. Reyndar man ég aðeins eftir fræðiheitum sem hafa með búskap hið neðra að gera. Rétt eins og það fyrsta sem lærist í nýju tungumáli er subbulaðið.
Hér eru dæmi um heilar setningar sem innihalda þessi orð:
- Ég þreif honum Gunnari um penis í morgun!
- Bjarghildur er með roða á vagínu!
- Ég er hræddur um að hún Þórdís þurfi að fara til Ginnukólógista.
- Fékk Guðmundur stíl í Rektum í morgun?
Hvað varð um að þrífa Gunnari um typpið og senda Þórdísi til kvensjúkdómalæknis?
Ég ætlaði að skrifa miklu meira um penis og vagínu, en það er úr mér allt vacuum.
Pissa á leiði
Í tilefni af 40 ára afmælinu mínu datt mér í hug að snjallt væri að skrifa yfirlætisfullan afmælispistil um eigin þroska og yfirburði. Þess í stað, setti ég saman hóp fólks á facebook sem ég ber sérstakan kala til. Miðað við líferni eru allar líkur á að ég komi til með að lifa flesta meðbræður mína og til að hafa ofan af fyrir mér í ellinni ætla ég að ganga á milli grafreita þeirra sem ég á sökótt við, taka út á mér penis og júrinera. Þegar hér er komið við sögu á penis aðeins eina fúnksjón. Má segja að þessi framtíðaráform mín geri það að verkum að ég hugsi sérstaklega vel um heilsuna. Ég drekk krabbameinsdrepandi djúsa, borða einungis gras og baunir, hleyp eins og einhver sé að elta mig og hugsa fallegar blómum skreyttar hugsanir. Eftir langa leit, er þetta hugsanlega eini tilgangurinn sem ég hef fundið með tilveru minni – Guð einn veit að enginn er Guðinn.
Kannski hefði ég átt að skrifa blúbb um hvað ég er gáfaður og mikill hugsari, þó ég sé hvorugt. Oh well………
[3]